หนูอยากกลับบ้าน

11 ก.พ.

หนูอยากกลับบ้าน

ภาพบางภาพแทนคำพูดได้นับพัน โดยเฉพาะสีหน้าและแววตาของเด็กแนวรั้วชายแดนไทย-กัมพูชา ที่ไม่มีอะไรสำคัญเกินกว่า การได้กลับบ้าน

 “ความเงียบ” คือคำตอบส่วนใหญ่ที่คนแปลกหน้าจะได้จากบรรดาหนูน้อยที่ศูนย์อพยพชั่วคราว หากจ้องไปลึกๆ แล้วแววตาของพวกแก “ไม่ว่างเปล่า” ถึงอย่างนั้นก็ยังมีบางคนยอมแปลมันออกมาเป็นคำพูดสั้นๆ …สั่นบ้างเป็นบางช่วง

 “ถามแม่ว่าเสียงอะไร” ยังไม่ทันจะได้คำตอบ ด.ช.อานนท์ เนียมไทย วัย 9 ขวบจากบ้านตาทวดก็ต้องรีบเก็บเสื้อผ้า ย้ายลงไปที่หลุมหลบภัย หนูน้อยไม่รู้จักว่า “ระเบิด” คืออะไร รู้แต่ว่ามันเสียงดังมาก และมีอำนาจวิเศษทำให้ปากสั่น มือสั่นได้…
 “หนูเห็นลูกไฟกลมๆ ลอยอยู่บนท้องฟ้า แล้วแม่ก็บอกให้รีบไปที่อำเภอ” สาวน้อยวัย 7 ขวบ จากบ้านโนนเอาว์ ด.ญ.แหม่ม ขมหวาน อธิบายช่วงระทึกขวัญ ถามว่าตอนนี้รู้สึกอย่างไร สาวน้อยตอบว่า
 “กลัว ไม่กล้ากลับบ้าน อยากนอนกอดแม่ที่เต็นท์(ศูนย์อพยพ) ไปก่อน”

 “มันดังเหมือนฟ้าผ่าเลย” ด.ช.ธนพล ศรกุล ตัวแทนวัย 9 ขวบแห่งบ้านภูมิซรอล บอกสั้นๆ ถึงคืนวันนั้น
 “หนูนับเสียงระเบิดในบ้านได้ 6 ครั้ง” ด.ญ ไหม ชินวงศ์ วัย 8 ขวบเล่าให้ฟังอย่างภูมิใจ ส่วนพี่ชาย ด.ช.ณัฐพงศ์ นึกว่าผู้ใหญ่จุดพลุกัน สองพี่น้องบอกเสียงเจื้อยแจ้วว่า อยากกลับไปโรงเรียน อยากให้หยุดยิง

 “ถ้าหยุดยิงวันนี้ พรุ่งนี้ผมก็จะกลับบ้าน ไปวิ่งเล่นก่อนเลย” ณัฐพงศ์ยิ้มแป้น

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: